علی رضاپور

خاطرات ایران شناسی - کارشناسی ارشد ایران شناسی دانشگاه تهران

علی رضاپور

خاطرات ایران شناسی - کارشناسی ارشد ایران شناسی دانشگاه تهران

علی رضاپور
طبقه بندی موضوعی
آخرین نظرات
  • ۳ خرداد ۹۵، ۲۱:۱۵ - بهار
    Okay

دوستی ها  هرچند کند اما میتوند به شکل یک جریان ادامه دار باشد...این روزها در خلوت ذهن ام و با وجود تمامی شلوغی های بی پایان عمرم به این فکر میکنم که اگر قرار باشد در قامت یک دغدغه و در قاب یک بهانه تعدادی انسان با یکدیگر در ارتباط باشند، آن  راه چیست:

1)اولین فکری که به ذهن ام میاد همان ایران شناسان و وطن پویان و ایده هایی همانند ان هست که در این بحث ما توانستیم با  مدل های مختلف . با افت و خیز فراوان یکدیگر را دریابیم و در راستای رشته تحصیلی مان بتوانیم از حال و ایده ها یکدیگر با خبر باشیم....از تمامی کسانی که روزی در دایره فعالیت این سایت قرار  داشتند و یا علاقه مند به فعالیت هستند دعوت میکنم با کمی همت ایمیلی به خانم فرجی مدیر مسئول سایت ارسال کنند و یا از طریق شماره 09127661154 شماره تماس ایشان را از بنده بگیرند، تا نحوه همکاری و اهداف کار بصورت مشروح  به خدمت شان توضیح داده شود:info@vatanpooyan.com

(2  دومین راه حل :ایجاد گروهی در دانشگاه های مبدا این رشته  و بعدها پیگیری روندی است که  به صورت شورایی مرکزی مشتکل از دانشجویان چند دانشگاه  با حمایت یکی از دانشگاه های این رشته ایجاد و مدیریت شود و بتواند برنامه های مشترک، با توجه به نقش اول فارغ التحصیلان و دانشجویان ایران شناسی را سرلوحه خود قرار دهد که با همت یک دانشگاه و چند استاد و دانشجو قطعا شدنی است....

3) سومین راه حل شاید اطلاع رسانی جزیی از فعالیت ها و تلاش های دانشجویانی است که  در دانشگاه های مختلف در اشکال مختلف به فعالیت می پردازند.و یا در رابطه با فارغ التحصیلان رشته ایران شناسی فعالیت هایی که در حال انجام هست چگونه است.قبلا هم در همین جا گفته بودم که شاید یکی از عوامل مهم جا افتادن و حمایت عام مردم از ایران شناسی در ایران از طریق ایجادسایت ها و حتی گروه های ایران شناسی با مفهوم دقیق و صحیح از این رشته است که سبب مقبولیت بیشتر این رشته و توجه مسئولین به این رشته خواهد شد.

4)و چهارمین راه را باید کار خردی دانست که معمولا در پایان هر دوره ایران شناسی در دانشگاهی با آن همراه بودیم ،پیشنهادی احساسی برای تجدید دیدارها در سالیان بعد...ولی در حدود صد در صد هیچ وقت این امر انجام نمی شود...به نظرم میرسد دیدار در فضایی علمی و یا در شهر خاص سبب ایجاد روحیه ای در کسانی است که به علت مشکلات ویا خوشی ای زندگی کمی دوست دارند خاطرات شان در بهترین سال های جوانی شان را در رشته ایران شناسی تکرار کنند که قطعا احتمال ایجاد جرقه هایی برای بازگشت فرغ التحصیلان به مراتب بالاتر وجود دارد.

 

اینها شاید عواملی است که من دوست دارم انسانی پیدا شود و پیگیر انجام آنان شود...قطعا بنده نیز تا بتوانم کمک خواهم کرد،مشخص نیست از کلاس 44 نفره ایران شناسی 88 چند نفر به ایران شناسی و یا محدوده ایران شناسی فعالیت میکنند و چند نفر همچنان علاقه مند در انتظار فرصتی برای بازگشت به این رشته هستند و یا چند نفر از مسیر دیگری در رسیدن به این رشته موفق بوده اند...و یا شاید عده ای در مجموع ایران شناسی را مسیر نادرستی میدانستند...

دقت کنید ایران شناسی در سال 88 در گروهی 44 نفره با امکانات و فضایی خاص با اساتید مختلف و با بسیار امید و تلاش در پی چه بود....دانشجویان ان چه در ذهن داشتند و چه میکنند؟

  ترس از نرسیدن ها...

  • ۲۱۲ نمایش